Gökyüzü yılların yalnızlığını kusuyordu sonunda
Biriktirdiği tüm acıları ortaya çıkarırcasına
Yere düşen her damlada canı yanıyordu adeta
Biter sanıyordu içindeki enkazlar ağladıkça
İlk defa bu kadar yorulmuştu dünyadan
Kimseyle konuşacak hali kalmadığından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta