Ağlayan Acı Şiiri - Eda Çayan

Gökyüzü yılların yalnızlığını kusuyordu sonunda
Biriktirdiği tüm acıları ortaya çıkarırcasına
Yere düşen her damlada canı yanıyordu adeta
Biter sanıyordu içindeki enkazlar ağladıkça

İlk defa bu kadar yorulmuştu dünyadan
Kimseyle konuşacak hali kalmadığından
Şaşırmıştı bulutlar nedir semayı kızdıran
Suskunluğu sona ermişti büyük patlama yaşadığında

Çığlıkları duyuluyordu her şimşek çaktığında
Uçurumun kenarında hayatını son kez anlamlandırırcasına
Nefesi yavaşlıyordu göğsü aniden sıkıştığında
Yine kimse yoktu adını defalarca tekrarladığında

İhtiyacı var gibiydi ama belli etmezdi
Severdi tüm geçmişi yad etmeyi
Gelecek için yoktu umudu, belliydi hedefleri
Elinde kalan tek dostu büyük hayalleri..