Dokunmayın ne olur duygu yüklüyüm
Yürekten sevmekle ağlamayı öğrendim
Aklımda çıkmıyor sevdiğim ile köyüm
Hasretle sevmekle ağlamayı öğrendim
Aşkı siyah beyaz sinemada görüyordum
Ayrılığa ağlardım kavuşana gülüyordum
Hele birde sevda türküsü söylüyordum
Ölümüne sevmekle ağlamayı öğrendim
Hep anladığım sevgi mutlu olmak için
Mutsuzluk varsa eğer sevmek ne için
Gözüm yaşlı çok sevmekti tek suçum
Candan sevmekle ağlamayı öğrendim
Şu üç günlük ömrümüzü bitirdik dertle
Bahar gelecek misali ölme yarim bekle
Bir bakarım sıladayım bazende gurbette
Özlemle sevmekle ağlamayı öğrendim
Gönül söz dinlemedi sevdi bir maralı
Ne sarabildim ne de derdini öğrendim
O da vurulmuş meğer heryanı yaralı
Kalpten sevmekle ağlamayı öğrendim
Bu dertli garip başımı yastığa koyarım
Hayalini kurup bazen sesini duyarım
Sağa dönüp sola dönüp onu ararım
Gerçek sevmekle ağlamayı öğrendim
Kayıt Tarihi : 11.12.2015 20:25:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

TÜM YORUMLAR (1)