Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İstanbul’a ilk veda
Bu son çırpınışıydı
denizini kaybetmiş balığın.
Veda ederken sularıyla,
ağlayamıyordu.
Çünkü ağlamayı bilmiyordu
...........................................
çünkü sevgilisiydi deniz onun
o sığıyordu da koynuna
sevgisi sığmıyordu
içinde sevgiden başka bir şeyi yoktu
ağlayıp da boşaltmıyordu.
Dilek hanım, şiir denemesi olarak emeğinize saygılar...ancak, bence şiiri biraz daha olgunlaştırmanız gerekirdi düşüncesindeyim...
Sevgi ve muhabbetle kalınız
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta