Ağlamayacağım Şiiri - Hamza Mamaş

Hiçbir şey engel değil.
Ne dağların karı,
Ne düzlükleri basan sel.
Ruhumdan kopup gidişin kadar.
Daha dün nefes kadar yakınken.
Her zerresinde vücudunun cenneti soluklarken.
Hiçbir şey engel değil,
Ruhumdan kopup gidişin kadar.

Başlattığımız yangına rüzgar arıyorum.
Yaksın en yüce karlı dağları.
Ey ışık, ey parıltı, ey gül!..
Sana yakarıyorum
Yaktığımız ateş ila nihaye yansın.
Sussun yoluğunun dili.
Sen yemyeşil vahasın.
Kuruşluk kıymeti olmayan güzelliğini istediğine sun.
Yüreğin yüreğime baksın.
Aşkın gönlümde sonsuza dek yaşasın.

Söyletme beni aciz kullar gibi.
Zayıflığım, zerafetine hayranlığımdan değil.
Layık değilsin hakikatte iltifata.
Lakin bu yangın sönmüyor ruhumda nasılsa.

Ne taşralığın,
Ne yol yordam bilmemen umrumda.
Tarifi ne mümkün uykusuz gecelerimin.
Sana dair herşey,
Ama herşey ne kadar taze hatırımda.
Ey bayağılığın sultanı,
Sefil sevgili.
Adını parıltı koyanlar utansın.
Bir anlamı da gül adının,
Gül görünce yüzün kızarsın.

Kızgınlığım kendime.
Senin herkesle yapabileceğin ahlaksızlığı,
Ben nasıl aşk sandım.
Nasıl inandım sana,
Nasıl kandım.
Uyandığımda senden.
Nasıl bir yangına kalktım.

Yazık...
Çok yazık.
Bilsem ki yüzün var bir lahza kızaracak.
Susturacağım şehvet çığlıklarını.
Soğutacağım teninden kalan sıcaklığımı.

Bilsem ki o kılıksız kav... sana hakkıyla koca olacak.
Bilsem ki o ev huzur bulacak.
Bilsem, o sabiler yaftalardan kurtulacak.
Bilsem, ateşin tek erkekte duracak.
Hak hatırına,
Kapatıp gönül kapımı köşemde arınacağım.
Sormayacağım seni, aramayacağım.
Senden sebep ağlamayacağım.