Gözyaşı Şiiri - Sezer Ateş

Neden Sessizsin?
Bana mı dargınsın?
Kırıldın mı?
Hâlâ bir şey söylemeyecek misin?

Boş boş bakışların gözlerime yansır.

Neden?
Hep gülen gözlerin bugün durgun?
Hep konuşan dudakların bugün suskun?
Hep ışıldayan gözlerin bugün soluk?

Işığını kaybettin, karanlıkta mı kaldın?

Beni duyuyor musun?
Korktuğun gözlerinden belli.
Her bakışın bir boşluk,
Derinleşen bir uçurum.

Yağmur yağdırtan gözleri,
Islak eli,
Susarak söylediği sözleri…
Hepsi bedeninin özeti…
Peki, nedeni?

Seni senden çıkaran hangi düşünce,
Düşündükçe, üzüldükçe…
Anladım.
Sen bu hâlde, sessizliğin bana doğru gelmekte,
Aşk ise bizi kaçmadan beklemekte.

Sessizliğinle kayboluyorsun,
Bir adımınla uzaklaşıyorsun.
Hemen yankılanıyorsun,
Sessizlikte duyulmuyorsun.

Bir ses olmalı belki de, bir fısıldayış.

Aslında bir gölge,
Bilinmeyen çizgi,
Kendini arıyor,
Kaybolduğu yer de…

Belki de karanlık ışığa dönüşür.

Zamanın içinde kayboluş,
Bir noktada duruş.

Duygular anılarla yaşar,
Nefessiz kalmadığı sürece,
Tanışırsın bazen yaşayan ölüyle.

Toprak yorganın olur, mezara girince,
Hepimiz aslında bilinmeyen bir bilmece.

Susarak konuşursun,
Bakışlar ifadeye döner,
Yutkunuklar bazen konuşmana engel.

Doğadaki en güzel çiçek bile yeri gelir söner,
Çok severek taptıklarımız yeri gelir,
Yaşayan bir ölüye döner.

Gözlerin bugün dolu.
Bir derdin var senin,
Ağlamak ister misin?

Her damla, bir parça.

Gözlerin bugün dolu.
Bir derdin var senin,
Ağlamak ister misin?

Her damla, bir parça.