Gülmekle, ağlamak kardeşmiş.
Doğumla, ölüm gibi.
İkisi birbirini tamamlarmış,
Sıcakla, soğuk gibi.
Zincirlerini kırmakmış
Yıllarca prangaya vurulmuş esirin.
Ve oruçlu insanın, iftar açması gibiymiş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta