Ağlama Şiiri - Tuğrul Şenol

Şimdi penceresiz odalardan sesim kaçırılır semaya
Aklımın zindanlarında bir bana yer yok .
Sanki kendine iyi bak derken iyi dileklerin bileklerime vurulmuş bir kelepçe
Bir çocuğa nasıl umut olsun ki Halepçe

sen yoksun
mahsun bir çocuk gibi yıkılınca tüm evlerin çatıları
yağmurları kimse tutamayınca göklerden
ellerin bu beyaz sonbahar sabahını neden unutmadı
dürülen dağlara dönüp bakarken sırtım benim
ve ayaklarımın yürüdüğü yer boğulurken
kaburgalarım benim
kemiklerim ve sahranın son kum tanesi sebebim
yoksun
dilimde acılığı makus paragrafların

olsun bir daha ölmeyeceksin çocukluğumun buhar kazanları
ağlamaktan gelen bilir gözyaşı hükümdarının sessiz bakışlarını
yıktılar mı güneşlerini bebek bakışları züleyhaların
kalbim milyon yaşında

ağlama
ağladıkça akciğerlerimin içinden kopan ince telleri tutamıyorum

Şirk olmasaydı da yıkacaktı putları İbrahim'in asası
Çünkü her yerde aynıydı aşkın yasası.

bir buhtınasır da gözlerin olmasın kan deryasında
kadın ruhunla yakala serencamları
ağlama

Mehmet Yaman- Tuğrul Şenol