Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
En güzel sevgide bu olsa gerek sevdiğini mutlu görmek, kutluyorum
Bazı şiirler vardırki,okurken yaşatır yada yaşarken yazdırır..Tebrik ederim Emine hanım yaşarken yazdıklarınız,yazarken yaşattıklarınız için..
Hüzünlü bir sevda öyküsü, duygu yüklü güzel siiri kutluyorum..
aşkın karşılıklı bir yüzü vardır ..hiç kimseye ızdırap ve çile çektirmesin...ama ne yazıkkı aşkın kanunu bu...yinede her şeye rağmen..bu yükü tek kişinin yüklenmesine yüreğim manidar değil...şiiriniz harika....sevgiler.....
Zamansız gelen bir konuktun gönül evime
Gelişin gibi gidişin de zamansız oldu
Ve ben...!
Eskisi gibi üzülmüyorum artık
Biliyorum ki, hak ettiğin yerdesin
Sevdiğin ve sevildiğin...
Sevda'nın beşiğin de, huzur için/de
Emin ellerdesin.
Gözümün bebeği ışığım, aş(k) ım
Ne olur mutlu ol!
Ve yüzün hep gülsün.
Maziye karışsın gözyaşların
Yalnızlığını bana ver
Yorgan yapıp örtünürüm hasretlerini
Ben sırtlanırım geçmiş acılarının yükünü
Ama...n'olur
Ağlama!
'Yeter ki...yeter ki sen mutlu ol
Yeter ki mutlu ol bebeğim...Mutlu ol sevdiğim'
yüreğiniz yücelerde olsun..ve hep yazsın.....saygılar
aşırı arabesk etkiyle yazılmış,yazanın severek yazdığı okuyanın şiire dair en ufak bir iz bulamadığı karalamalar.sitenin genel havası şiir okumak olmadığı için çok eleştiri almasıda mümkündür
en azından biraz a.timuçin okumanı salık veririm, çünkü şiire inandığını düşünüyorum
Yeter ki...yeter ki sen mutlu ol
Yeter ki mutlu ol bebeğim...mutlu ol sevdiğim
Sevdanın fedakarlıkla harmanlandıgı hüzün dizelerinizden düştü günüme tebrik ediyorum kaleminizi saygımla selamlar....
duygusal bir çalışma olmuş ve duyguları hissetiriyor okura.
güzeldi.
tebrikler.
aşkın dualarını yanına alan sevgili
eminim şimdi çok mutludur...
gözlerine şiir kaçsa da ''Ağlama''sın hiç bir yar
selam ve saygıyla
Bir yaz yağmuru gibi ...
Kokusunu içimize çekerek , yüzümüzdeki bir damlayı gözlerizeden yaş olarak aıtarak...
Geçip giden gibi ...
Kutluyorum sayın şair, içtenlikle ...
Bu şiir ile ilgili 20 tane yorum bulunmakta