Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir akşam iğneli fıçıya dönmüş
Yatağında başını yastığa gömüp
Dudakların büzüldü mü hiç?
Ağlamamak için zorlarken kendini
Uzak diyarlarda doğup,
Gözlerini acıya açan bir bebek için
Ağladın mı hiç?
Daha ne denilebilirki efendim.Dilinize sağlık.Başarılarınızın devamını dilerim.
güzel bir sorgulama.
Güzel anlatım.. Tebrikler Rukiye hanım...
Ölüm gerçek;kurtuluş yok ondan;ama şiirinizde fena takmış görünüyorsunuz.Çok korkunç,çok...Kaleminden güç eksik olmasın...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta