27 mayıs günüydü gecenin karanlığında
Saat üçü on geçiyordu ay ışığında
Kapıda arkadaşımı gördüm durdu karşımda
Yüzündeki ifadeyi unutmam anne
Baskın dedi birden ateş ediyorlar
Dört bir yandan üstümüze mermi yağdırıyorlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta