Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
güzel şiirle
Muhteşem...Çok harika bir şiir.İnadına inadına...Ne güzel sözler bulmuşsunuz sevginize..Kaleminize sağlık..Çok beyendim...Gerçekten süpeerrrr....
Şiirlerimde yaşadım büyük sevdamı
Her mısrası sen oldu
Susturmaya çalıştım bu acemi şairi
Kalemi durmadan sen yazdı
Sadece beni değil
Kalemimi bile esir ettin kendine
Şiirler değil
Destanlar yazdırdın sevgine
Sevme dedim sevme bu asi gönlüme
Dinlemedi beni bağlandı
İnadına inadına
Eğer bir gün şiirlerim susarsa
Kalemim sana dair tek kelime yazmazsa
İşte o gün ölmüştür sevdam
Ya da ben….
Seven gönül ,ihaneti gördüğünde terk -i sevda etmesini de bilecek
Mükemmel bir duygu seli yüklemişsiniz kutlarım
Selamlar
Şiirlerimde yaşadım büyük sevdamı
Her mısrası sen oldu
Susturmaya çalıştım bu acemi şairi
Kalemi durmadan sen yazdı
Sadece beni değil
Kalemimi bile esir ettin kendine
Şiirler değil
Destanlar yazdırdın sevgine
Sevme dedim sevme bu asi gönlüme
Dinlemedi beni bağlandı
İnadına inadına
Eğer bir gün şiirlerim susarsa
Kalemim sana dair tek kelime yazmazsa
İşte o gün ölmüştür sevdam
Ya da ben….
Seven gönül ,ihaneti gördüğünde terki sevda etmesini de bilecewk
Mükemmel bir duygu seli yüklemişsiniz kutlarım
Selamlar
tebrik ediyorum birikilmiş bir sevda şiiri kalimun hiç susmasın
Yüreğine sağlık
şiirlerinin susmaması ve kaliminin hep yazması dileklerimle
BENSİZ NERELERE GİDİYORSUN
Bensiz Nerelere Gidiyorsun
Bu kadar kısamı sürecekti mutluluğumuz
Görülmediki hiç bu kadar ayrı kaldığımız
Bir birimizden ayrı kalmakmı olacaktı sonumuz
Bensiz nerelere gidiyorsun
Güzel duygular hep kısa sürdü bende
En güzel duyguları yaşadım sende
Bütün arzular kaldı içimde
Bensiz nerelere gidiyorsun
Sönmeyecek kalbimdeki volkan
Seni bende yaşatacak sevdan
Gitsende buralaradan çıkmayacaksın dünyamdan
Bensiz nerelere gidiyorsun
Boğazıma düğümlendi bütün kelimeler
Gözlerimden sana akıyor seller
Meğer bu kadar acı imiş gerçekler
Bensiz nerelere gidiyorsun
Sen gidiyorsun ve ben hiç bir şey yapamıyorum
ALLAH 'ım ne olur bir mucize sana sığınıyorum
Bu kadar çaresiz olurmu bir insan bilmiyorum
Bensiz nerelere gidiyorsun
Ellerimi sımsıkı tutmayacakmısın
Ellerini saçlarımda dolaştırmayacakmısın
Gözlerimdeki yaşları silmeyecekmisin
Bensiz nerelere gidiyorsun
Tarzınız,anlatımınız çok güzel...Kalbinize,kaleminize nazar değmesin Zehra hanım...Tebrikler...Metin ÖZTURAN
Şiirinizde ki güzellik yüreğinizin yansımasıydı sanki! Dilerim gönül ışığınız hiç sönmesin. Tam puan, Bilal Esen
Tebrikler Üstadem!
Çok mükemmel olmuş. Hararetle alkışlıYORUM.
Kaleminiz var, güzergâhınız gülzar olsun.
100+antoloji.
Acizane bir şiirimi sizinle paylaşmak istiyorum.
(Sayfamda, sayfa 6, 101. sırada.)
Saygılarımla...
Gül Yârim
….. Eşime.
Seni ne çok sevdiğimi bil yarim
İnsaf eyle, koş yanıma gel yarim
Lale, sümbül, mor menekşe, gül yarim
Koşarak gel, ver elime el yarim.
Seni ne çok sevdiğimi bil yarim
Senden uzak, dakikalar yıl yarim
Çok yakışır, gül yüzüne, gül yarim
Koşarak gel, ver elime el yarim.
Aşkın ile yanıp oldum kül yarim
Gözyaşlarım aktı, oldu sel yarim
Yeter artık insaf eyle gel yarim
Koşarak gel, ver elime el yarim…
19 Ağustos 1987
Lara - Antalya
çok güzel gerçekten
Bu şiir ile ilgili 35 tane yorum bulunmakta