Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevdim.
Şiirinizi ve sizi tebrik eder başarılar diler saygı ve hürmetlerimi sunarım....Mehmet Karlı
gözlem görkemli ama biraz aceleci işlenmiş...tekrar ele almanızı öneririm..sevgiler..
Bır gun bır Istanbul vardı demeyız umarım....
ınsanları mahvedıyoruz dogayı mahvedıyoruz ve kentlerı de extre olmuyor...asıt yagıyor artık ve Istanbul asıt aglıyor...
sevgıyle kalınız daıma,
Ne yazık ki değerini bilmiyor ve koruyamıyoruz bu bağlamda çok güzel işlemişsiniz.
Tebrik ederim.
Tebrikler dost,ellerine sağlık..Biraz daha lirizm eklense destan olabilecek gibi hissettim.
Mim Kemal Ertuğrul
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta