Emrine amadeyim hayat.
Bak bir O'nun kulu olamadım anne!
Gökten beri gör beni...
Ağlamak olmayan o yerde.
Dök inci gözyaşlarını...
Doğduğum gün ki gibi kalamadım anne!
Öyle saf, öyle duru...
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Saf ve duru kalmak hepimizin dileği ama hayat kötülüğün ağlarını herzaman kuruyor. İstesek de istemesek de bir şekilde günaha giriyoruz. Güzel bir şiirdi. Tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta