Emrine amadeyim hayat.
Bak bir O'nun kulu olamadım anne!
Gökten beri gör beni...
Ağlamak olmayan o yerde.
Dök inci gözyaşlarını...
Doğduğum gün ki gibi kalamadım anne!
Öyle saf, öyle duru...
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Saf ve duru kalmak hepimizin dileği ama hayat kötülüğün ağlarını herzaman kuruyor. İstesek de istemesek de bir şekilde günaha giriyoruz. Güzel bir şiirdi. Tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta