Kırların nazlı papatyasıydın,
Gelinciklerin kırmızısı dudaklarında,
Güneşin ışığı gözlerinde dururdu her an,
Göğe tırmanan umutların,
Uçsuz bucaksız sevdaların vardı,
Hayallerin yıldızlara meydan okurdu,
Bir ırmak kadar coşkulu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
