Ağıt-ı Mustafa Kemal Şiiri - Namık Ant B ...

Gitti cihândan bir güneş, karardı rûzigâr,
Yetim kaldı vatan, sustu ufuklar, dağlar ağlar.

Bir ad idi umut diye çağrılan her seherde,
Şimdi o adla titrer taş, toprak, deniz, diyar.

Kükremişti bir aslan gibi zindan-ı kaderde,
Zincir kırdı, millet uyandı, kalktı mezar.

Mazlûmun ahıydı sesinde çınlayan hakikat,
Bir bakışıyla çökerdi zulmün bütün hisâr.

Ey Kemâl, ardında kalan bu yetim millete bak,
Her gönül seninle yanar, her gözde kanlı bahar.

Ne saltanat ne taç idi senin murâdın aslâ,
Bir milletin alnına yazdın ebedî vakar.

Şimdi Dolmabahçe’de zaman matem tutar,
Saatler durur, kalpler susar, nefesler dar.

Sen göçtün amma
Adın kaldı minberde, cephede, dilde,
Her çağ seni yeniden doğurur ey serdâr.

Ağlarım ey büyük ruh, ağlarım ama bilirim:
Ölmez böyle bir isim, sönmez böyle bir meş‘al,
Çünkü sen
Bir beden değil,
Bir milletin kaderi idin ey yâr.