Zaman bir ilaç derler, yaralarımı sarmadı.
Bu kalp senden başkasıyla, yeniden hiç atmadı.
Geceler sırdaş oldu, sabahlarım olmadı.
Yokluğun bir zindan gibi, aklım firar etmedi.
Masum bir rüyaydı, kabusa döndürdüğün.
Beni benden alıp da, yerlere gömdürdüğün.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta