Bir mezar taşı gibi yüreğimde yatan,
Sevgiye susamış, kırık umutlarımın figanı,
Savrulurken rüzgarla geçmişin izleri,
Yokluğunun acısıyla yandığım bu anı.
Gece karanlığında yitik bir ışık gibi,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta