Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
'Ah İstanbul ! 'dedim şiiri okuyunca...Kulağımda Edip şarkısı , (Vedat TÜRKALİ dizeleri...)
Aklıma düştü ipek böceğinin kozası ,*Yaptım kendimi hapsettim* diyen dizede..
Düşündüm ben de neler yaptığımızı...Her gün şehrin bir parçası mazi olurken...Ve ;
Şimdi nefes alamıyorum
Gökyüzünü arıyorum________________
Hele son dizesi...Artık çocuklar hiç bir yerde güven içinde değil...Varsaysak parkları sokakları, parklar, sokaklar çocuksuz...Çocuklar parksız bahçesiz...
Keşke şairin dediği gibi oturup bu suç hepimizin diyebilsek...Kimimiz ses çıkarmadığı ,kimimiz görmezden geldiği için , kimimiz maddi çıkarlar için derken;Velhasıl masum değiliz hiçbirimiz...
Oysa , lafta deriz ki ;
'Biz bu dünyayı atalarımızdan miras değil torunlarımızdan ödünç aldık '
Söz bu uçar da gider...
Kaleminize , emeğinize sağlık. Yol açıklığı diliyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta