Adil Daplan anısına...
Gülüşlerim kadehime yansıdığında gördüm kendimi.
Çıldıran kalabalığın sardığı yoksul bir sofrada,
Duydum yalnızlığımı, dokundum ruhumun iliğine.
Hesapsız ve amaçsız kör umutlara takılmış
Küçük istavrit gibiyim şimdi.
Bana dokunan eller bir namlu ucu,
Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.
Devamını Oku
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta