Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Kara toprağa düşen
İnsanlık bayrakları
Sevginin bekçileriydi!
Ve…
Ve ağladı birileri
Göğsünde dağların en irileri
Geceler boyu ağıt yaktı!
Bu vatan yine aynı o vatan
Bu bayrak yine aynı o bayrak’tı!
harika şiir hocam kutlarım..
bütün şehit ailelerine tanrım sabır versin çok güzel işlemişsiniz konuyu yüreğinize sağlık
Öyle güzel ifade ettiğiniz duygularınızın üzerine yorum yazamıyorum,... sadece,... Mehmetler ölmez, Vatan bölünmez, sloganından başka,... Onlar hep yüreğimizde hep, bizimle,... Yüreğinize, saygılar, sevgiler,... Neriman Zevkliler
Evet ne yaparlarsa yapsınlar bu vatan yine aynı vatan bu bayrak yine aynı bayrak...Hatta daha da güzel daha da coşkuyla dalganan bir bayrak...Yazık onlara acınacak haldeler boş hayaller peşinde kanla dost olmaya çalışıyorlar...Bilmiyorlar ki bu vatan için toprağın altına verdiğimiz hiçbir şehit ölmüyor.Ruhları bayrağımıza yerleşip onu daha da kırmızı yapıyor onu daha da coşturuyor....Mekanı cennet olsun tüm şehitlerimizin...
Bu vatan yine aynı o vatan
Bu bayrak yine aynı o bayrak’tı!
O koca yüreğin dertten uzak olsun kardeşim .
Kefereler kinini kusarken çanak tutanlar susarken sanmasınlarki herkes susacak.....
Bu millet ne badireler atlattı evet tahammülü zor fakat Allahın inayeti ile bunuda atlatacak...Böyle kaya gibi karşısında duranlar ve haykıranlar oldukca ...SAYGILARIMLA...
Okuduğum ilk şiiriniz..Yürekten kutluyorum şiirinizi,gönlünüzü..
Abim
sizin şiirlerinizi ne kadar çok sevdiğimi ve hep imrendiğimi biliyorsunuz.
Ama bu şiire güzel demeye dilim varmıyor. İçim yanarken .....
İçimizi yakanları unutmamak adına yazıldığı için
sadece Allah razı olsun diyorum
rabbim razı olsun
yazandan ve unutmayandan
selamlarımla
Gençlerimizi dağlarda üç beş çapulcunun pususuna gönderen ŞEREFSİZLERE HESAP SORACAĞIZ.
Bu kahraman ve imanlı milletin evlatları,
kanlarının sıcaklığı ile canlarını meşale gibi
ateşe vererek, vahşi hayasız, şerefsiz saldırılardan
bu vatanı, şanlı bayrağı, masumları ,mazlumları koruyorlardı.
Uzanan hunhar eller kırılmalı. Yıllardır şehit haberleriyle harabolur ağlardım. Şimdi her şehit haberiyle bin defa yemin ediyorum. Kin biliyor öfke biriktiriyorum. Size merhamet eden sizden alçak olsun. Hainler kahrolun.
Kanları yerde kalmayacak.
Ulaştıkları makamda huzurlu olsunlar.
Allaha emanet olun güzel insan, kandaşım saygıyla
Ümran Tokmak
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta