Ağırlığını Kaybeden Dünya

Öyle ucuz ettiniz ki her şeyi,
Bir zamanlar ağırlığı olan ne varsa
Etiketini söktünüz,
Vicdanın fiyatını düşürdünüz önce.

Söz,
Bir adamın omurgasıydı eskiden;
Şimdi dilden dile savrulan bozuk para,
Harcanıyor düşünülmeden.

Saygı,
Kapı eşiğinde ayakkabı gibi bırakıldı,
İçeri girerken çıkarıldı insanlıktan.
Kimse eğilmedi artık,
Kimse başını kaldırmadı hakikate.

Erdem…
Bir masal sandığına kilitlendi,
Anahtarı çıkar için eritildi.
Doğru,
Kalabalıkta kaybolan tek kişilik bir direniş oldu.

Öyle ucuz ettiniz ki her şeyi,
İnsan insanın gözünde
Bir yük, bir engel,
Bir fırsata dönüştü.

Merhameti zayıflık sandınız,
Sessizliği suç,
Duruşu kibir.
Bağıranı haklı,
Ezen’i güçlü ilan ettiniz.

Ve ölüm…
Onu bile kirlettiniz.
Yas tutmayı unuttunuz,
Acıyı paylaşmayı değil,
Gösterişe çevirmeyi öğrendiniz.
Tabutun başında bile hesap yaptınız,
Gözyaşını bile ölçtünüz,
Kim daha çok üzülmüş gibi görünüyor diye.

Oysa ölüm,
Son duraktı;
Herkesi eşitleyen tek hakikatti.
Ama siz onu bile pazarlığa açtınız.

Öyle ucuz ettiniz ki her şeyi,
Yaşamak pahalılaştı,
Dürüst kalmak lüks oldu.

Ben yine de
Kalbimin kasasında sakladım bazı şeyleri:
Bir sözü,
Bir selamı,
Bir baş eğişi,
Ve kirletilmemiş bir vedayı.

Çünkü biliyorum,
Her şey satılır bu dünyada
Ama her şey satın alınmaz.

Ve ben,
Ucuzlamamaya yeminli kalanlardanım.