Agıre sar Şiiri - Recep Filik

Gece, sabahın…
Kavuşman, gün doğumu…
Üzüntü, keder saplamaz seni gecenin ortasına.

Sen, baharın gelişi; ağaçlarda tomurcuklanan çiçek…
Gam yük taşımaz, tanımaz seni…
Akar, taşar, durmaz suların.

Yol senin, yordam senin…
Dağ, taş sana yabancı…
Bilmezsin yamacı…
Düze gelir ipek ve baharat sana karşı.

Sen…
Yüksek dağların karlı süsü…
Sıyrılmış sukûnetle yaştan gözün…
Papatyalar açmış sanki özün…
Sîretin aynası olmuş yüzün…
Yakışır mı sana hiç hüzün?

O yüzden erişemem ben sana…
Vurulur hikâyem başlamadan…
Sancağım düşer kazanamadan…
İşgal edilirim bütün duygularımdan.

Ve soğuk bir savaş sonrası olur yüreğim…
Yenik düşer tüm düşlerim…
Anlamını yitirir karanlık ve aydınlığım…
Hiçliğe varırım…
Çünkü sen yeterince yoksun.

Sen…
Başka denizin kıyısı…
Başka şehrin ışıltısı…
Başka sonun yazgısı…
Ben başka güzün sancısı.

Başka dünyalarız seninle, döngümüz ters…
Hazanı, kışı bilmez…
Dört mevsim yaşayamazsın…
Sen, kendince, gönlünce es.

Sen sende kal; baharla, çiçekle, börtü böcekle…
Şen şakrak, hayat dolu çevrenle ve çehrenle…
Hiç solmazsın sen…
Her daim berabersin ılık bir meltemle ve güneşle…
Kendine iyi bak, hasretle, selametle…

Mayıs/01/22 Beylikdüzü