Kimi insanın gözlerinden akar acısı, kimi bağıra bağıra diline döker, kimi de kendi içinde yaşar sessiz sedasız hissettirmeden sadece kalemine vurur bütün acısıyla yaşamı ve o kadar bütün olur o kadar alışırsın ki sadece sırtındaki heybende taşırsın kimseye göstermeden herkes anladığını sanır ama aslında kimsenin anlamadığını bir sen bilirsin... Herkesin canı kendine benim canım da bana ağırdır işte
~oya erzurumlu~
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta