Ağır Yük Şiiri - Engin Topkan

Ağır bir yük vardı şu üzerimde,
Lafı eğip büküp hep süzerimde.
Ne gök ortak oldu gizli derdime,
Ne toprak sığındı ayak izime.

Kime sitem etsem, kime darılsam?
Hangi boş aynaya bakıp sarılsam?
Zaman bir değirmen, kul öğütür de,
Kendi gölgesinde derdi büyütür.

Yukarı ittikçe çöken bu boşluk,
Bu kısır döngüden doğan sarhoşluk
Kaderin çarkında hep aynı oyun,
Kendi çilesine bükülür boyun.

Kaya mı bendedir, ben mi kayayım?
Bu sonsuz döngüyü nasıl sayayım?
Yük dediğim meğer bizzat benmişim,
Kendi zindanımda çile çekmişim.

Bıraktım isyanı, bitti o heves,
Gölgede tükenir aldığım nefes.
Benimle kaya bir, ben kayayla bir,
Şu dilsiz boşlukta çürüyor son ses.

ENGİN TOPKAN (15.01.2026)