Ağır Şartlar Altında Şiiri - Muhayyel Gi ...

Ağır şartlar altında sevdim ben seni.
Köşküm yoktu, sarayım yoktu.
Aç kalıp, sigara alırdım; özenirdim derdine.
Yakmaya, kibrit yoktu çakmak yoktu.

Gecekondu mahallesinde bir kaç arkadaş.
Apartmanda oturanlarla alakamız yoktu.
Kışları pencerelere çekilen o muşamba.
Bazen şehrin, köyden farkı yoktu.

Dosdoğru yaşadım, seni içimde.
Sevmeyen, çekinen; çocuk çoktu.
Çok kez uyandım sabahın seherinde.
Odun kırmaya o yaşta gücüm yoktu.

Mahalle maçlarındaki hırçınlığım.
Şimdilerde bünyede eseri yoktu.
Oyunlarda en iyi olma hırslarım.
Gözümün gördüğünden gayrısı yoktu.

Oldukça zayıf, çirkin bir çocukluk.
İltifat et hep gözlerime gelirdi.
Gözlerimin senden sonra güzelleştiğini;
Hisseden yoktu, bilen yoktu.

Sert yaşanırdı kışlar, rahatlığın haberi yoktu.
Konuşur haset insan, dünü bilmiyordu.
Kah şehrin zirvesinde kah harabe bir evde.
Korkak yaşayanlar bu yaşantıya kötü diyordu.

Muhayyel tekrar bir düşe daldı.
Çok kez oldu beladan belaya vardı.
Toprak bellenmiyor diye kazmayı eline aldı.
Kana yüksek doz karıştı, kimsenin haberi yoktu.