Toprakta ter benim nimet senindir
Sofrada ekmeğin tuzu tenimdir
Kırbaçta yarılan alın benimdir
Kahyayiz biz küle değiliz ağam
Çuvalda buğdayı ben doldururum
İpeğin kozunu ben boğdururum
Yoksulun hakkını ben sordururum
Kahyayiz biz küle değiliz ağam
Zalimlerden beter bir zalim oldun
Yetimi hor görüp ağlattın durdun
Hiç suçu yok iken zincire vurdun
Kahyayiz biz küle değiliz ağam
Emeğim sömüren haramdan yerken
Yetimin gözünde kin olur erken
Zalimin tahtını yıkarız birken
Kahyayiz biz küle değiliz ağam
Ağam bir sözünle kırılır kolum
Köy köy gezdim diye sürüldü yolum
Ben susmam ezene der Kul Ortak’ım
Kahyayiz biz küle değiliz ağam
Nakarat:
Zulme boyun eğmez, kırılmaz başım
Ateşten geçer de sönmez bu yaşım
Birliğimiz dağdır, yıkılmaz taşım
Kahyayız biz, küle değiliz ağam
Toprağın bağrında biriken.
öfkem konuşur bugün
Suskun sandıkların sesi,
şimdi yankı olur ağam
KUL ORTAK
Baki OrtakKayıt Tarihi : 30.04.2026 20:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!