Çok sevdiğim, bir dostum var
O’ da ağaçtan.
İnatçı’ mı, inatçı, söz dinlemez çok zaman.
Ben konuşurum o konuşmaz, sadece dinler inadından.
Oysa severim onu.
O benim, sevdalımdır, ben onsuz olamam.
Olsa’ da o dostum, ağaçtan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta