Ağaçlarda insan gibi yaşlanınca eğilir,
Köklerden evlat doğar, filizler verir.
Kah gölgedir kah çatı, rızk-ı suyu iletir.
İster “ana”, ister ”baba” kardeş deyiver.
Gövdesi siper olur, yaprakları örtüdür.
Onu sarar sarmalar, evlat bilir büyütür.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta