Her canlı özünde yalnızdır.
Ben bu yeryüzünde ağaçlar kadar
dibinde köklü kalabalık, yüzü yalnızca gökyüzüne
kıyam eden bir yalnızlık görmedim.
Herşey gelip geçerken, zaman akarken,
ağaçlar kadar durmadan derin yol alan,
derin konuşan ve derinliğine susan,susayan canlı görmedim.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta