Yağmurda yürüyen bir ağaç var,
hızla geçiyor yanımızdan, kayboluyor yoğun grilikte.
İşleri var yetiştirmesi gereken. Yağmurdan hayat
devşiriyor, karatavuklar gibi meyve bahçesinde.
Yağmur durduğunda ağaç da duruyor.
Orada, tertemiz gecenin içinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta