Yeryüzündeki ilk ağaç, yeryüzündeki ilk kıvılcım..
Sonbahar gelir, yaprakları gövdesinden dökülür yaz günü serinliğin.
Ademden önce mi sonra mı bilmiyorum,
Ama biri üşür, belkide yeryüzü;
Ağaç fedakâr, ateş..
O cehennem denince ilk akla gelen.
Ve gövdesinde vücudun,
Sarıp yakan..
İlk ağaç, tohumdan,
İki mevsim sonrasından habersiz..
Ateş cüretkâr ve hadsiz.
22 Aralık 2025
Zehra YadenKayıt Tarihi : 18.1.2026 01:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!