Uzun yollarda susuz kalmış bir ağaç gibiyim,
Kuruyorum günden güne,içten içe
Herkesin gördüğü ama kimsenin su vermediği bir ağaç gibi
Bedenim dayansada sert rüzgarlara,dallarımın kırılması gibi.
Hergün kuruyan kabuklarımın toprağa düşmesi gibi,
Ne kadar dayansam da susuzluğa,kuruyup dökülmesi gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta