Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Canlı şahit oluyorum
Bahardan kalma , yorgun ağaçlara
Düşen sarı yapraklara .
Deli çağlarını ararcasına ,
Yorgun hepsi ,
İnsanlığı anlatırcasına !
Ağaç , sembol olmuş,güzel olmuş.N e ağaç kalmış nede arsa. şahane duyguların Şahane kaleme alınışı.Beğeni ile okudum. tam puanla kutladım.Sağ ol Kardeş.Saygılarımla.
Bir yalnız ağaç, bir yalnız insan...İkisi de bir cenderenin arasına sıkışmış değil midir... Ötekilere ne kadar seslenirlerse seslensinler, duyulmaz sesleri...
Kutluyorum güzel şiirinizi...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta