Bir ağa vardı bizim köyde, sinir hastası, gözleri çakmak çakmak,
Çok öfkelendiği zaman, isterdi köylülerin gözlerini oymak.
Bazen sinir krizi gelirdi ona, dolanırdı, fırlardı yerinden,
Hele bir başkaldıran olsun, durulmazdı lamıciminden.
Almış bütün toprakları, çalıştırır hiç acımadan milleti,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta