tarihin sarnıcında biriktirilmiş resimsiz ölüler
..........herkesin kendine haydutluğu
eşkiyalar sallandırılmış ormanlar
sessizliğin tinsel ağırlığında
...noktaların ilk ortaklığı
küflenmiş yalnızlar
bir dolap yahut bir çekmecede saklanmış
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta