düzde bitmiş, küçük kederli ağaç,
uzağında ufuğun ruhu tarumar,
zülüfleri yolunmuş elleriyle açlığın
köklerinde yeşil har...
bir taş yatar dibinde çırılçıplak,
durgun gövdesiyle büyütür esrik bir gölge,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Meyveli ağaç kesilmez.kim kestiyse yazık etmiş.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta