Afsan Han Şiirleri - Şair Afsan Han

Son kavgamdan kaldı,
Hatıra;
Alnımdaki bu çizik.
Elimde kanlı bıçağım,
Ayaklarımın dibinde
Can çekişen düşmanım,

Hayal değil demi kınalı kuş.
Bu gördüklerim düş değil.
Elbet benim de sonraya sakladıklarım var.
Yaratılış elbette boş değil.
Ve sonra başka sebeplerim de var.
Kâinat güzel ama,

İnsan kalbinde tasavvur ettiğini görür.

Her şeyin, karşısında yetersiz,

Anlamsız ve değersiz kaldığı Allah' tır O Allah.

Papatyalar...
Ve bahar.
Bu gördüğün topraklar,
Ve üstündeki bütün yapraklar,
Ne kadar kum tanesi varsa artık,
Ya da, ne varsa çok diye bildiğim,

Bana bak Hançel,
Olanlar senin düşündüğün gibi değil.
Beni düşünme,
Uzak bir yerdeyim, iyiyim.
Şu an için her şey yolunda.
İyi şeyler olmasını bekliyorum ben de.

Soldu çiçekler
Ve renkler ağladı.
Sustu tüm heceler.
Gökler ağladı.
Karalar bağladı yar
Aklar ağladı.

Gözlerinde akrep,
Bakışlarında zehri var.
Dudaklarınsa baldan tatlı,
Gülüşlerinde ölüm var.
Beyhude çabalıyor yürek karşında,
Yüzünse ışıklar saçıyor.

Vâ lema...
Anla beni, hasretim sana.
İnanmıyorsan uçan kuşlara sor.
İnanmıyorsan yüzen balıklara...
Ya da koşuşturup duran çocuklara...
Siyah.

Yılkı atı artık yorulmuştur
Bir vadiye bırakılıp ölümün soğuk nefesine terk edilmiş yaşıyordur.
Yılkı atı artık yorulmuştur
Ve ölüme terk etmiştir kendini herkes gibi
O da herkesin yaptığı gibi kendisinden vazgeçmiştir.
Öylece ölmeye yaşar.