Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ne güzel, gülümsemdim :))
bu sözlerin üstüne ne denilebilirki...tebrikler.
Şiir başlı başına bir özdeyiş olmuş... Onun için de bir yoruma ihtiyacı kalmamış... Çok çok hem fikir olduğumuza dair birşeyler yazabilirdim ama şiir benim aklıma başka bir olguyu getirdi...
Diyeceğim o ki;
Biz şiir yazıcıları neden hep şiirlerimizde 'hep sana... hep seni' deriz?
Neden hep 'ben, ben, ben..' Diyen bencilleriz?
Ve neden hep salya sümük 'ah... aman... of... eyvah' deriz?
Tamam bunları da söyleyelim ama 'AFORİZMA' gibi şiirler de yazalım değil mi?
Feylesof olan sensin... Sen daha iyi bilirsin Özgür Feylesof' um :)
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta