Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
kürsüler devrildiği
ödüller yakıldığı
onur törenleri dağıldığı
maskeler kaybolduğu
tüm insanlar okuduğu an
felsefe mezarını yırtacaktır.
gözlerim ışıdı, varolun.
Karanlık mı? Kendi yarattığımız ve bizi içine çeken bir yalandır...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta