Ne kadar uzağa da kaçsan
Hep görür seni bir yerlerden hayat
Yaşanılan her saniye
Bir iz ile geride kalır yaşamın
Aslında zaten çizilmiş olan bir yolun
Gölgeleri arasındaki loş aydınlıklarıyız bizler
Birer suret misali belli belirsiz bedenler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
