Afilli Yalnızlıklar

Nice kâğıtları yaktım
Yıpranan kalem, kâğıdım değil
Aynalarda solgun
Sohbetlerde kaçak
Tartılarda hep eksik çıkınca fark ettim ki

Beni afilli yalnızlıklar bekliyor
Gidene el bile sallayacak hâlim yokken
Kapı aralık giren kaçıyor
Yaşımdan yorgun yıllarım
Kırlarımdan değil, gözlerimden okunuyor

Gözyaşıma kırgın kirpiklerim
Aksa sızısı ta yüreğimde
Tutsa nice katiller dövüşür beynimde
Aksak kaldı bedenim
Hayallerimiz halay yeriydi oysa
Telaş tarifisizdi aldığım nefeslerimin

Basiretsiz insan yolculuğu seninkisi
İpim sağlam mı demeden
Kuyuya dipsiz yolculuk etmek
Kadere değil, kedere
Yüreğe değil, nedene
Esere değil, ederine çıkan
Çıkmazlardan ışığı meczuplara soran bir yolculuk seninki

Sanki yalanla sarmaş dolaş
Sadakate gelince ise hep bir saklanbaç
Bu labirentler yok artık, dolambaç
Uzunca düzlükler var
Engebeler sonrası gelen uzunca düzlükler

Yaralı aşıklara sorun hele
Bu diyar da varamadım saadete
Asrın azığı imiş ömür, sorana anlatırsınız
Bitirdim, gidiyorum sonsuz mabede