Affetmeyerek,
Asıl kendimizi cezalandırıyoruz.
Ruhumuzu,
Ağır yükler taşımaya
Mahkum ediyoruz.
Affetmeyi, karşımızdaki kişiye
Bir lütuf,
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta