Insan sevmeyi öğrenirken kaybetmeyi asla bilmiyor. Kaybettiğinde yaşadığı o büyük hayal kırıklığı aşkını nefrete dönüştürüyor.
Nefret denen duygu zaten aşktan beslenmez mi? Öyle besleniyor işte.
Aşkı ne denli büyükse nefreti o derece uçurum oluyor. Bize kalan O nefreti de yok edebilmek, iste bunu beceremiyoruz.
Aşkı ve nefreti bilen kalp, yok etmeye yetersiz kalıyor. Peki ne yapmalı?..
Cevap çok basit aslında.
Affetmeli...
Çünkü bir şeyi özgür bırakabilmeniz için affetmeniz gerekli.
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta