Sana en çok kalbimle dokundum ben,
Bir kerecik “affettim” deseydin,
Belki bu kadar kanamazdı içim.
Susuşun, susmaktan da beterdi çünkü…
Ve sen sustun.
Ben sustuğun her saniyede biraz daha öldüm.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta