Affet Beni Sevgili Şiiri - Ahmet Eser

AFFET BENİ SEVGİLİ

Affet beni sevgili, bir savaşın tam ortasındayım,
Bir yanım bahar bahçe, bir yanım kışın ayazındayım.
Kalbim titreyen elleriyle tutunurken senin sıcaklığına,
Aklım prangalar vuruyor ruhumun en derin kuytusuna.

“Yorulmadın mı?” diyor aklım, sesi buz gibi soğuk,
“Kaç kez kırıldın, hatırla… her yanın darmadağınık.”
Oysa kalbim fısıldıyor:
“Bu adam ruhuma bir nefes,
Yıllardır beklediğim huzur, bu ses o eşsiz ses.”

Aklım korkuyor artık seni benden toplamaya,
Gücü yetmiyor her defasında yeni bir enkaz kaldırmaya.
“Dur!” diyor,
“Yasak sana sevmek, yasak sana umut.
Kırıklarını sar da, bu sevdayı sessizce unut.”

Affet beni sevgili,
Kalbim sana koşmak istese de,
Aklım yorgun bir bekçi gibi
Duruyor kapı eşiğinde.

Sana gelmek cennetken,
Yıkılmaktan korkan yanım,
Seni sevmekten değil,
Yine yok olmaktan yorgun canım.

Affet beni sevgili,
Bu son veda değil belki,
Ama kendini korumaya çalışan
Bir çocuğun çaresizliği bu, bil ki…

Bil ki kalbim sende kalmak için
Bin bahane üretiyor,
Attığın her adımda
İçimdeki o çocuk sana doğru yürüyor.

“Bak,” diyor kalbim,
“İyileşiyoruz onun gölgesinde,”
Ama aklım bir cellat gibi
Bekliyor her cümlenin bitişinde.

Seni sevmek,
Uçurum kenarında çiçek toplamak gibi,
Hem kokun sarsıyor dünyamı,
Hem korku sarıyor kalbimi.

Aklım diyor ki:
“Düşersen bu kez kimse tutamaz elinden,”
Kalbim diyor ki:
“Ölsem de vazgeçmem o güzel gülüşünden.”

Özür dilerim sevgili,
Bu gidiş sana değil, kendime…
Yorgunluğumun gölgesi
Düştü en aydınlık yerime.

“Gel” diyemeyen dilim
Aslında “gitme” diye ağlıyor,
Aklımın ördüğü bu duvarlar
En çok benim canımı dağlıyor.

Affet beni…
Sana sığınmak isterken
Senden kaçmak zorunda kaldığım için.
Kendimi tamir edemediğim o boşlukta
Seni kaybettiğim için…