Affet beni rabbim sadece seni sevmeliydim

Bir sonbahardı seni tanıdığımda,
Ruhumun en sevinçli kıyılarında,
Belirtin ansızın, oysa ben kendimi,
Yeni yeni keşfetmenin mahsun sevinciyle yürüyordum.hayatta

Önce sen sevdin, sonra sevdirmeyi öğrettin,
Kendini, oysa gönlüm faninin cazibesine kapılacak gibi değildi,
Çünkü bu kalp ezelden Rabbi'ne aşıktı,
Onun adıyla atıyor, onun rızasıyla soluyordu.

Her nefesini namazlarımı Kabe'de kılıyor gibi,
Hissediyordum her secde bir vuslat gibiydi,
Huşu iliklerime kadar yayılıyordu,
Düşünüyorum şimdi o güzel duygular yeniden gelir miydi.

Rabbim, bunca günahıma rağmen kabul eder miydi,
Beni masumiyetimle, ürkekliğimle,
Bir çocuğun annesine sığınışı gibi,
Tane tane dökülen gözyaşlarımla affet beni Rabbim.

Sadece seni sevmeliydim, sevgi bir yürek yükü değil,
Ferahlık olmalıydı, can yakmamalı cana,
Can katmalıydı, o yük değil omuzlardan yük almalıydı,
Beklemek böyle çaresizce olmamalıydı.

Sorgularla, şüphelerle değil, mutlulukla mest eden,
Bir huzurla yorulmalıydı ruhum,
Dert yavaşça çekilmeli, keder kalpten usulca gitmeliydi,
Affet beni Rabb'im, sadece seni sevmeliydim.

Öyle mesrur eylemeliydi ki seni anmak,
Kalbimi, tüm benliğimi esir almalıydı,
Hücrelerimde dolaşmalıydı adın,
Son durak kalbim olmalıydı, hak hak diye haykırmalıydı.

Bu kalp her gün bu nida ile uyanmalıydı,
Uykumdan uyanınca ruhumu ona götüren,
O eşsiz maneviyatla buluşturmalıydım,
Faniyi unutturmalıydı bu aşk, yandığım her ateş.

Sadece ona ulaştırmalıydı beni,
Affet beni Rabb'im, sadece seni sevmeliydim,
Ruhumu alıp götürmeliydim secdelere,
Saatlerce orada kalmalıydım, yalnızca sana ait.

Teslimiyetle bir çocuk nasıl ki uçurtmasını,
Gökyüzüne salar da sevincinden uçar ya,
Ben de sevgimi bırakmalıydım özgürce,
O sevgi sadece sana ulaşmalıydı
Affet beni rabbim sadece seni sevmeliydim