Affet Beni Ey Gençliğim

AFFET BENİ EY GENÇLİĞİM
Hangi rüzgâr attı beni bu yabancı şehre, Cebimde bir avuç çocukluk, kalbimde koca bir yara. Sokaklar yabancı yüzlerle örülü birer perde, Gözlerim her köşe başında o eski evi arar da, Bulamaz ne bir tanıdık gülüş, ne bir tanıdık sofra.

Hatırlar mısın anne? Tandırdan yeni çıkmış ekmek kokusunu, Babamın akşamüzeri kapıda silktiği o yorgun ceketi... Meğer hayat, o küçük odanın içine sığdırdığımız huzurmuş, Biz büyümeyi marifet sandık, oysa büyümek; Gözyaşını kendi kolunla silmeyi öğrenmekmiş sessizce.

Şimdi bu dev binaların gölgesinde üşüyorum, Güneş doğuyor ama odamın içini ısıtmıyor hiçbir ışık. Çay demliyorum, karşımda bir sandalye hep boş, Kime anlatsam bugünü, kime döksem içimi? Sesim yankılanıp dönüyor, duvarlar bana aşık değil, Duvarlar bana buz gibi, duvarlar bana sağır ve karmaşık.

Eskiden dizim kanayınca dünyalar başıma yıkılırdı, Şimdi ruhum paramparça, kimseye "canım yanıyor" diyemiyorum. "İyiyim" demek, en büyük yalanıymış insanın kendine, Aynadaki bu yüz benim mi, bu yorgun bakış kime ait? Gurbet sadece yol değilmiş anne, gurbet; Sevdiğin her şeyin geride kalması, senin ise hep eksik kalmanmış.

Ah o eski kapı eşiği! Üzerinde kaç hayal kurmuştum, Kaç bayram sabahı o eşikten heyecanla atlamıştım. Şimdi bir biletlik mesafe diyorlar aramıza, Bilmiyorlar ki gönül mesafesi ne trenle ölçülür ne yolla. Ben her gece o eşiğe başımı koyup uyuyorum hayalimde, Annemin duaları, babamın "evladım" deyişi kulağımda.

Affet beni ey gençliğim, seni hoyratça harcadım, Uzaklara gitmeyi kurtuluş sandım, oysa hapismişim. Şimdi saçımda aklar, elimde birikmiş pişmanlıklar, Bir gün dönersem eğer, o eski evi yerinde bulur muyum? Yoksa zaman, sevdiğim herkesi benden önce mi uğurladı?

Gözyaşım bu kâğıda damlıyor, mürekkebim titrek, Sana bu şiiri değil, aslında kalbimi yolluyorum. Unutma beni, o sokağın en hüzünlü çocuğu olarak hatırla, Çünkü ben buralarda sadece nefes alıyorum, Asıl hayatımı o eski evin bahçesinde bıraktım.