Herşeyi olmayı kabul etmişken ben,
herşeyken,
hatta ben sen olabilecekken,
-belki de olabilmişken-
tek beceriksizliğim dikildi karşıma(!)
Nefes almak gibi de olsa senin yerine boğulmak,
yapamadığım tek şey kaderin olmak…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta