babaların hep kötü çocuklarını sevdiği gibi
meğer acılarımla bir ayrılık büyütmüşüm
ayrılığı besleyen o kör sevgiyi şımartmışım
işte bu yüzden ben kendimi affetmeyeceğim
seni götüren nehirleri de affetmeyeceğim
gözyaşlarımla beslemiştim onları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta